Izotopia innych pierwiastków cz. 1

A czy inne pierwiastki nie promieniotwórcze, znane nam od dawna, jak tlen, żelazo, węgiel itd., są również mieszaninami izotopów? W najwyższym stopniu ciekawą metodę badania wykrył w 1911 r. słynny uczony angielski, J. J. Thomson. Skorzystał z promieni kanalikowych. Są to naładowane dodatnio atomy czyli jony gazu, zawartego w rurce Crookesa; mają po 1, 2, 3 i więcej ładunków na każdym jonie, Thomson puszczał promienie kanalikowe jednocześnie przez pola: elektryczne i magnetyczne, ustawione w ten sposób, że pierwsze z nich odchyla jon poziomo, gdy drugie pionowo. Zależnie od szybkości jonów tego samego typu — a wiemy, iż szybkości te mogą być różne — odchylenie jest mniejsze lub większe: powstaje parabola, którą można sfotografować i stąd wyliczyć masę jonu.

Poznań – kontenery na gruz

Każdy rodzaj jonu o różnej masie daje inne parabole. Jest to całkiem nowa metoda oznaczania ciężaru atomowego pierwiastków, tym bardziej podziwu godną w porównaniu ze sposobami chemicznymi, że do pomiaru wystarcza 1/100 miligrama substancji.

Thomson naładował rurkę neonem, jest pierwiastkiem z grupy gazów szlachetnych; stoi w tymże szeregu, co hel i emanacje i ma ciężar atomowy 20,2; na płycie fotograficznej spostrzegł prócz paraboli, odpowiadającej ciężarowi atomowemu m —20,0, także i drugą słabszą, dla której m — 22,0.

Poznań – kontenery na gruz