Izotopia innych pierwiastków cz. 4

W 1921 r. panna J. Curie oznaczała ciężar atomowy chloru w zwykłej soli kuchennej, w sodalicie z Afryki i w apatycie z Norweg;i; otrzymała zawsze jedną i tę samą liczbę 35,46; widocznie chlor uległ zmieszaniu już po swym wytworzeniu się. Podobnież, Baxter i Pearson (1921 r.) dostali dla niklu, pochodzącego czy to ze skorupy ziemskiej, czy z meteorytów jeden i ten sam ciężar atomu: 59,70. Ołów w minerałach uranowych i torowych wytworzył się oczywiście już po zastygnięciu skorupy ziemi.

pył z drogi

Druga metoda, sztuczna, polega na „idealnej” destylacji i dyfuzji, przeprowadzonych szybko, tak by lżejsze atomy, bardziej ruchliwe, po oddzieleniu się od cięższych natychmiast kondensowały się. Wyniki nie są jeszcze zbyt pewne. Wykrycie izotopów innych pierwiastków jeszcze silniej wstrząsnęły prawami stechjometrycznymi; chlorki np, ołowiu mogą być 4 o różnym stosunku wagowym składających go pierwiastków, gdyż nietylko ołów, lecz i chlor złożone są z dwóch izotopów. Póki te izotopy nie występują oddzielnie w zwykłych minerałach i rudach, póty prawa stechiometryczne zachomują swą wartość praktyczną.

pył z drogi