Pierwiastki promieniotwórcze cz. 2

Dopiero w XVII stuleciu — niesłychanie bogatym w odkrycia matematyczne i fizyczne — zjawia się pogląd przeciwny Arystotelesowskiemu. Lord Boyle {1627—1691), uczony angielski, głosi, że elementy czyli pierwiastki nie mają charakteru oderwanego, lecz posiadają taki sam byt materialny, jak i inne ciała; są one częściami składowymi ciał, a ich wyłączną cechą charakterystyczną jest, że dalej już się rozkładać nie dają. Boyle był pierwszym, który pojmował pierwiastek tak, jak go jeszcze do niedawna określaliśmy. Wyprzedził swą epokę o całe stulecie. To też nie był zrozumiany i wkrótce o nim zapomniano.

odpady poznań

W sto lat później, w końcu XVIII stulecia, Lavoisier (1743—1794) dzięki wprowadzeniu wagi do badań chemicznych udowodnił doświadczalnie słuszność poglądów Boilea, a wraz z tym strącił z piedestału cały system filozoficzny Arystotelesa, przygniatający naukę ciężkim brzemieniem w ciągu prawie 2000 lat.

Znane są zasługi Lavoisiera; od niego właściwa chemia bierze swój początek. Odkrycia pierwiastków idą teraz w szybkim tempie: tlen, azot, sód, potas — około 80 poprzez całe stulecie zeszłe. Od Lavoisiera wszystkim pierwiastkom nadano dwie cechy wspólne: pierwiastki są niezniszczalne i niezamieniane.

odpady poznań

Comments
  1. 1 miesiąc ago