Pierwiastki promieniotwórcze i układ naturalny cz. 1

Doniosłe te konsekwencje sprowadziły nas nieco z drogi rozumowania. W szeregu uranowym wykryto 14 nowych pierwiastków promieniotwórczych; w szeregu torowym — 10, a w szeregu aktynowym — 10; razem 34. Jak je rozmieścić w układzie naturalnym, w którym dla tak dużej ilości pierwiastków niema miejsca.

W rozwiązaniu tego zagadnienia wielką usługę oddały dwa zasadnicze prawa.

1) pierwsze, postawione przez Soddiego w 1911 r.: podczas przemiany a nowo powstający pierwiastek zajmuje miejsce dwa szeregi pionowa na lewo w układzie naturalnym pierwiastków (p. tablicę na końcu broszury);

Lód w kostkach

2) postawione przez Soddiego i Fajansa w 1913 r: podczas przemiany nowo powstający pierwiastek zajmuje miejsce, o jeden szereg pionowy na prawo.

Weźmy kilka przykładów z szeregu uranowego. Otóż rad, jako pierwiastek dwuwartościowy, znajduje się w drugim II szeregu pionowym pomnej baru; powstająca z niego emanacja z przemiany a winna stać w szeregu zerowym 0, t. j. wśród gazów szlachetnych; i tak jest w istocie. Z emanacji drogą przemiany a tworzący się RaA, winien stać w 6 szeregu pionowym, poniżej telluru. Dale, RaB musi oczywiście zajmować położenie w szeregu 4-tym, a ze już w tym miejscu jest ołów, należy RaB uznać za promieniotwórczy, trzeci izotop ołowiu.

Lód w kostkach