Widma widzialne pierwiastków cz. 2

W tym oświetleniu staje się równanie Balmera od razu jasnym. Liczba n oznacza orbitę, na którą spada elektron, zaś liczba m orbitę, z której ów elektron spada. To też zawsze m musi się rozpoczynać od (n 4- 1), czyli z orbity o 1 dalej od jądra.

Wszystkie prążki widma wodorowego objęte są przez powyższe równanie ogólne t j, sprowadzają się do skoków jednego tylko elektronu. Stąd wypływa konieczny wniosek: atom wodoru zawiera tylko 1 elektron lub inaczej: jądro wodorowe ma tylko jeden ładunek dodatni.

olejek cbd

Przypuszczenie Rutherforda stało się pewnością.

Pod ciśnieniem zwykłem elektrony mogą istnieć tylko na orbitach niższych, inaczej bowiem elektrony dwóch sąsiednich atomów zahaczałyby się o siebie; w rurce Geisslera o ciśnieniu 1—2 mm rtęci elektrony dobiegają jeszcze do orbity 22; dopiero w widmach protuberancyj słonecznych, gdzie rozrzedzenie gazów jest wielkie i temperatura wysoka, spostrzeżono prążki, wywołane przez spadek elektronu z orbity 31 na 2.

Dla innych pierwiastków sprawa nie poszła tak gładko, jak z wodorem. Już atom helu o 2 elektronach daje bardziej złożone widma; możemy w nich wykryć serie, jeśli jednemu z elektronów nadamy takie same skoki, jak w atomie wodorowym, niestety sprawa na ogół jest tu bardziej zawikłana, a dla reszty pierwiastków jeszcze nie rozwinięta. Z pomocą przyszły widma Roentgena.

olejek cbd